Uitkijken!

Het was al niet ongebruikelijk in het dating circuit: iemand googelen om vooraf te checken wat voor vlees je mogelijk in de kuip hebt. Of krijgt.

Blijkens een bericht op Nu.nl trekt 1 op de 5 werkgevers in Amerika hun sollicitanten na op social network sites. Het onderzoek meldt verder dat 1/3 van hen wel eens een potentiële werknemer heeft afgewezen naar aanleiding van informatie op internet.

Dus wil je ooit enige kans maken op een andere baan, hou er dan nu alvast rekening mee wat je in je schrijfsels online gooit.

Ga zelf met terugwerkende kracht zoeken of ik niet ergens ooit gemeld heb dat ik ‘gek word van mijn werk’. Maak ik dan natuurlijk ‘gek ben op mijn werk’ van ;-)

Fillumpies

De afgelopen week stond mijn uitgaanspatroon in het teken van Film by the Sea, maar minder nadrukkelijk dan voorgaande jaren. Vond het aanbod van dit 10e jubileum toch wat magertjes afsteken tegen eerdere edities. En van de Publieks Top 25 had ik al ca. 20 films gezien.

Desondanks vijf aardige, mooie, bijzondere films gezien waarvan ik eerder besproken ‘Burn After Reading’ de allerleukste vond.

Verpletterend filmdebuut
De allermooiste van de vijf was zonder twijfel het regiedebuut van Philippe Claudel: ‘Il y a longtemps que je t’aime’. Een klein, ingetogen drama over groot psychisch leed, zonder dat er vals sentiment aan te pas komt. Mooie recensies uit respectievelijk NRC en Filmkrant zijn hier en hier te vinden.
Vond met name hoofdrolspeelster Kristin Scott Thomas verpletterend, maar ook de totale sfeer van de film is prachtig en zeer des Claudels.
Wat mij betreft moet diens laatste meesterwerk ‘Het verslag van Brodeck’ nu ook snel verfilmd worden.

Gedurfde oorlogsanimatie
Bijzonderste film: ‘Waltz with Bashir’ (trailer hiero, recensie daaro) Mooi gestileerde animatie van de Israëlische regisseur Ari Folman over een gruwelijk onderwerp: de slachting in een Palestijns vluchtelingenkamp in 1982 ten tijde van de Libanon crisis. Aanklacht, reconstructie en persoonlijke biecht tegelijk.
Een af & toe hallucinant getekende documentaire, soort Apocalyps Now in Beirut. Gedurfd & indrukwekkend met aan het eind een verschrikkelijke shocker wanneer animatie overgaat in authentiek beeldmateriaal.

Complex multi-culti drama
Ook fraai: ‘Ae Fond Kiss’ van sociaal drama specialist Ken Loach. In essentie een romantische multi-culti film, met Pakistaanse jongen en Iers-katholiek meisje als hedendaagse Romeo & Juliette.
Loach verfilmt hun onmogelijke liefde echter als een aangrijpend en complex drama waarbij alle kanten van de culturele en raciale verschillen uiterst menselijk belicht worden. Ieder personage wordt met waardigheid neergezet, zonder een makkelijke ‘schuldige’ aan te wijzen.
Slechts één minpuntje bij een verder vlekkeloze film: het happy end dat toch vrij abrupt uit de lucht komt vallen.

Ouwerwets leuk & spannend
Geen grote film, maar toch beslist bezienswaardig was 'The Bank Job’, een thrillerachtig verslag van een beroemde bankoverval in Londen anno 1971. Officieel nooit opgelost, buit van 3 miljoen pond nooit teruggevonden, net zo min als rest van de inhoud die zich in de kluisjes bevond.
De premisse van de film is dat de Engelse geheime dienst achter de overval zat, omdat de kluisjes ook compromitterend materiaal over het koningshuis zouden bevatten.
Vlot en verder zonder poespas verteld met een sympathieke cast. Vooral leuk door het zeventiger jaren sfeertje en de zeer Engelse toonzetting. Als Hollywood dit gegeven verfilmd had, was het de helft minder leuk geweest.

Muzikale wereldreis

Ten vervolge op mijn vorige postje: een muziektip die de laatste tijd veelvuldig weerklinkt in Huize Q en –effe gecheckt- ook via LastFM te beluisteren valt: ‘The Golden Hour’ van Firewater.

Kreeg ‘m zelf weer getipt via vriend Chris (uit eerder genoemd netwerkje) die programmeur is van De Roepaen, een verbouwd klooster in Milsbeek. Heeft de groep zelf op 12 oktober in huis en daar ga ik beslist naar toe, want Firewater is een bijzonder bandje dat helaas nog te weinig bekendheid geniet.

Sabbatical met laptop
‘The Golden Hour’ is een cd met een verhaal. Picture this: depressieve zanger van een band vertrekt –teleurgesteld in de liefde én in de politiek van George Dobbeljoe- in 2005 vanuit hometown New York op een drie jaar durende sabbatical annex wereldreis door het Midden-Oosten, India/Pakistan en Zuidoost-Azië. In zijn rugzak: een laptop + microfoon.

De zanger in kwestie, Tod A, deed niet alleen via een weblog verslag van zijn omzwervingen & ontberingen, maar schreef er on the road ook de nodige liedjes over. Hij speelde bovendien overal op zijn reis met locale musici en legde dat weer vast op de laptop.

Exotica
Eenmaal thuis nam hij de songs op met de rest van de band en mengde daarin de exotische samples die hij in verre landen had opgenomen. Het eindresultaat? Een briljant soort Calexico met wereldmuziekinvloeden, tekstueel soms melancholiek, maar muzikaal juist vaak verrassend vrolijk en swingend.

Het komt zelden voor dat ik een cd integraal draai, maar dit is een goede uitzondering, want sterk, gevarieerd en consistent van begin tot end.

Doe jezelf een plezier en ga ook eens op muzikale ontdekkingsreis.