Muzikale wereldreis

Ten vervolge op mijn vorige postje: een muziektip die de laatste tijd veelvuldig weerklinkt in Huize Q en –effe gecheckt- ook via LastFM te beluisteren valt: ‘The Golden Hour’ van Firewater.

Kreeg ‘m zelf weer getipt via vriend Chris (uit eerder genoemd netwerkje) die programmeur is van De Roepaen, een verbouwd klooster in Milsbeek. Heeft de groep zelf op 12 oktober in huis en daar ga ik beslist naar toe, want Firewater is een bijzonder bandje dat helaas nog te weinig bekendheid geniet.

Sabbatical met laptop
‘The Golden Hour’ is een cd met een verhaal. Picture this: depressieve zanger van een band vertrekt –teleurgesteld in de liefde én in de politiek van George Dobbeljoe- in 2005 vanuit hometown New York op een drie jaar durende sabbatical annex wereldreis door het Midden-Oosten, India/Pakistan en Zuidoost-Azië. In zijn rugzak: een laptop + microfoon.

De zanger in kwestie, Tod A, deed niet alleen via een weblog verslag van zijn omzwervingen & ontberingen, maar schreef er on the road ook de nodige liedjes over. Hij speelde bovendien overal op zijn reis met locale musici en legde dat weer vast op de laptop.

Exotica
Eenmaal thuis nam hij de songs op met de rest van de band en mengde daarin de exotische samples die hij in verre landen had opgenomen. Het eindresultaat? Een briljant soort Calexico met wereldmuziekinvloeden, tekstueel soms melancholiek, maar muzikaal juist vaak verrassend vrolijk en swingend.

Het komt zelden voor dat ik een cd integraal draai, maar dit is een goede uitzondering, want sterk, gevarieerd en consistent van begin tot end.

Doe jezelf een plezier en ga ook eens op muzikale ontdekkingsreis.

Ding 20: Online muziek in een sociaal netwerk

LastFM had ik al eens een keertje onderzocht om te kijken hoe dat precies werkt. Leuke site hoor, kan me goed voorstellen dat wie op zoek is naar nieuwe muziek hier mee weg loopt. Maar het is niet direct mijn Ding, omdat ik al jaren naar volle tevredenheid op andere manieren aan mijn muziekjes kom.

Download aanvalletjes
Allerereerst heb ik nog steeds regelmatig last van download aanvalletjes en vind ik het vaak een sport om via Soulseek cd’s binnen te halen voordat ze überhaupt al officieel verschenen zijn.
Of ik lees een aardige recensie op het door mij frequent geraadpleegde KindaMuzik, in muziekkrant OOR of via de nieuwsbrief van mijn favoriete platenketen Plato. Waarna ik zelf op ’t Net op zoek ga om die muziek te beluisteren en/of te pakken te krijgen.

Netwerken
Daarnaast maak ik onderdeel uit van een hardnekkig sociaal netwerkje van vrienden & collega’s die mij in real life voorzien van cd’s die zij recent aan hun collectie hebben toegevoegd. En als ik het echt niet (of niet snel genoeg naar mijn zin) kan vinden is er altijd nog de onvolprezen catalogus en online leenservice van de Muziekbibliotheek Rotterdam.

Volcontinubedrijf
Het gevolg van het bovenstaande is dat er in Huize Q altijd diverse stapeltjes cd’s rondslingeren ter (her)beluistering, dat de map NewMP3 op mijn thuiscomputer volzit met songs die nog gelabeld & gebrand moeten worden, terwijl ondertussen via de glasvezelkabel de volgende kandidaten weer al binnenstromen. En dan moet ik ook nog met regelmaat mijn favoriete nieuwelingen op mijn IPodje zetten.

Ik heb er een dagtaak aan… Dus nóg meer muziek via Ding 20? Asjeblieft niet!

Wel vind ik het af & toe handig om LastFM als voorselectiemiddel te gebruiken: even snel muziek beluisteren om te beslissen of het de moeite van het downloaden wel waard is.

Crypto Kaleidoscoop

Hoewel ie natuurlijk ook van ’t Net te plukken is, toch maar gekocht vanwege de aardige DVD-verpakking met informatief boekje: ‘I’m not there’, de kaleidoscopische bio-pic over Bob Dylan.

Ik zag ‘m eerder tijdens een Film by the Sea preview. Zat toen naast een vriendin die aan het eind verzuchtte ‘What the f*ck was that?’ (of woorden van gelijke strekking). Zij zal de enige niet geweest zijn, want regisseur Todd Haynes toont zich bepaald geen crowd pleaser met dit associatieve zoekplaatje.

Gefragmenteerd icoon
Wie denkt een film over het leven van Dylan te krijgen voorgeschoteld, komt inderdaad nogal bedrogen uit. De naam Dylan komt trouwens in de hele film niet voor; het ongrijpbare rock icoon wordt opgesplitst in wisselende personages (de dichter, de profeet, de outlaw, de poseur, de acteur, de muzikant), gespeeld door zes acteurs waaronder een 11-jarig zwart jochie en een vrouw. Hallo, bent u daar nog?

Stijlcitaten
De vrouw in kwestie is Cate Blanchett die voor haar rol als dopy rockprofeet terecht een Oscar won. Alleen om Blanchett’s creatie loont het al de moeite om dit postmoderne eerbetoon te gaan bekijken.
De film zit bovendien stampensvol inside jokes, film- en popcitaten, tijdsbeelden uit de sixties en natuurlijk ook uitstekende songs, die uitnodigen tot meermaals herkijken en –luisteren.

Cryptogram
Enige kennis van Dylan in de periode begin ’60 tot midden ’70 lijkt me zeker een vereiste, want Haynes heeft -volgens mij met sardonisch genoegen- een filmisch cryptogram gecreëerd dat deels ook nog eens non-lineair verloopt. Maar tja, Bawb zelf heeft het zijn publiek ook nooit echt makkelijk gemaakt.

O ja, check ook de meer dan aardige dubbel CD-soundtrack.

Nazomeren (1)

Met de zomer in ons hoofd trokken wij afgelopen zaterdagavond naar Middelburg voor een optreden van het negen man/vrouw sterke wereldcollectief Think of One in het kader van het Nazomerfestival.

Avontuur & experiment kan deze sympathieke Belgische groep niet ontzegd worden, want niet alleen mengen zij allerlei rockvormen met traditionele Marokkaanse muziek, ook worden sommige songs zowel in het Frans, Engels, Arabisch als in het Antwerps gezongen. Op z’n zachtst gezegd een intrigerende multi culti mix.

Blubbermix
Toch kwam het allemaal niet optimaal uit de verf. Zoals ik al bij eerdere optredens had moeten constateren, was de geluidsmix op het Abdijplein ook dit keer ondermaats. Een onevenwichtige brij waarin sommige instrumenten totaal weggedrukt werden, terwijl andere een veel te prominente plaats in het geluidsspectrum innamen. Bij zulke complexe muziek en een band van die grootte lijkt een goeie soundcheck toch een voor de hand liggende eerste vereiste.

Klapstoeltjes
Maar nog erger was de hoeveelheid bezoekers. Aan het begin van het concert telden we pak ‘m beet zo’n 175 mensen op het festivalterrein. Een massaal swingend feestje konden we dus wel schudden; zo’n kleine publieksbezetting op zo’n groot plein is natuurlijk killing voor de sfeer. Daar kon zelfs het last minute verwijderen van die vermaledijde klapstoeltjes vlak vóór het podium nix meer aan veranderen.

Desondanks hebben mevrouw Q & ik ons best vermaakt, maar jammer blijft het wel dat zo’n potentiële feestband zo’n droevig lot ondergaat.

Vanmorgen dus extra verbaasd toen de PZC-recensent het had over “een geslaagd openingsweekeneinde, met verheugende bezoekersaantallen” en “de zangeressen die het publiek moeiteloos meekregen”.
Wij waren toch wel op hetzelfde concert als die PZC-meneer? Ja, op je oude dag ga je overal aan twijfelen...

Maar één ding weet ik zeker: voorlopig niet meer naar het Nazomerfestival. We draaien thuis wel de cd en bouwen dan gewoon een privéfeestje.

Lowlands again (+ leuke Internet Tip)

Een van de leukste verrassingen van Lowlands 2008 vond ik het optreden van Santogold.

Ik had al wat ronkende recensies gelezen over haar debuutalbum, maar de cd tot op heden niet nader onderzocht. Nadat ik de videoband had teruggespoeld direct achter de pc gekropen en haar debuut-cd gedownload. Inderdaad heel leuke muziek, met name de nummers in de electro dancesfeer (prijstracks: ‘Shove it’ en ‘Anne’).

Mixtape
Over die mevrouw wilde ik wel eens wat meer weten en al surfend kwam ik toevallig op dit blog terecht waar uitgebreid reclame wordt gemaakt voor een alleen al door de tracklist intrigerende mixtape. Moest ik natuurlijk ook hebben!
De blogger in kwestie bleek de bijna 80 minuten durende mix van 35 tracks ter download gezet te hebben op SendSpace. En daar wilde ik het eens even met jullie over hebben.

Gemak dient de mensch
Het komt nog wel eens voor dat ik een groot bestand per mail wil versturen en dan heb ik bij mijn provider Zeelandnet al snel een probleem, want de maximaal toegestane grootte van een bijlage is 5 Mb. En da’s niet veel. Natuurlijk kun je dan dingen als Pando gebruiken, maar waarom ingewikkeld doen als het ook makkelijk kan?

Gratis parkeren
Via SendSpace kun je namelijk gratis en zonder aanmelden of inloggen maximaal 300 Mb -snel uitgerekend al gauw zo’n 60 MP3tjes- op hun server parkeren. Je krijgt dan een URL die je naar geinteresseerden kunt doorsturen en die kunnen op hun beurt desgewenst de file(s) in kwestie weer downloaden.
Je geuploade bestanden blijven minimaal 14 dagen op de SendSpace server staan. Is er na die periode geen downloadactiviteit meer, dan verdwijnen ze uit de lucht. Voor de lol zelf even die leuke mixtape als ZIP-pakketje hiero op SendSpace gezet. Dus wie binnenkort een feestje heeft…

Maar ook voor niet-muziekliefhebbers kan SendSpace een uitkomst zijn. Zou het zeker ff checke.

Renate zegt OK
Enne, wie denkt dat dit weer de zoveelste nerdy Q-tip is: Renate (die een Powerpoint presentatie t.b.v. Karolien heeft geupload) sloeg SendSpace gelijk op in haar Favorieten en was naar eigen zeggen “helemaal blij” met mij. Kijk daar doe je het toch voor :-)

Never mind the Sex Pistols…

‘Ouwe Lullen Moeten Weg’ zongen Van Kooten & De Bie ooit in een persiflage op de toen heersende punk rage. Ik moest er aan denken toen ik een videosamenvatting zag van Lowlands met daarin The Sex Pistols.

Oké, die mannen waren in 1977 verantwoordelijk voor één verpletterende klassieker; hun LP ‘Never mind the bollocks – Here’s the Sex Pistols’ staat ook nu nog als een huis en geldt onverminderd als de Moeder Aller Punkplaten.

Zelfparodie
Maar om dik 30 jaar na dato op je 52e nog spugend & snerend de punk uit te hangen heeft iets genants & onechts. Bij Iggy Pop (die zelfs al dik over de 60 is) geloof je het nog, bij Johnny Rotten zie je dat het onmiskenbaar fake is en gaat het gevaarlijk richting zielige zelfparodie. Net zo ongeloofwaardig als Daltrey en Townshend die nu nog ‘Hope I die before I get old’ zingen…

Easy money
Punk was destijds een logische mix van jeugdige rebellie & agressie in het keiharde Thatcher-tijdperk en bestond voor 80% uit attitude en voor 20% uit muzikaliteit. Maar de tijden zijn inmiddels veranderd, zo ook de lichaamsomvang van de heren Pistols. De heren waren overduidelijk even de jaccuzi uitgekropen om makkelijk in te cashen op een heersende nostalgiegolf waarbij allerlei 'bejaarde bands' hun comeback maken. No future? My ass!

Zo kan het ook!
Gelukkig zagen we daarna hoe het wel moet, bij optredens van hedendaagse bands als Editors, Yeasayer, Iron & Wine en Elbow. Nix attitude, maar bezieling, vernieuwing en durf waren hier de sleutelwoorden.
Zelfs de oudgedienden van The Presidents of the USA klonken in hun (pret)punkmomenten heel wat strakker en gemotiveerder dan Rotten & Co anno 2008.

Ooit had de Pistols-punk de slagkracht van een fragmentatiebom, nu is het nog slechts nat kruid in losse flodders. Dus oprotten Johnny en nooit meer terugkomen!

NASCHRIFT
Oplettende lezertjes zal het zijn opgevallen dat er steeds meer niet-23-Dingen postjes in dit blog verschijnen. Dat heeft alles te maken met Ding 24, waarover t.z.t. meer.